سبک زندگی

ببخشید که می‌خواهیم نفس بکشیم آقای معاون وزیر!






۱۲۳۵۲۵۰




باور کردنش سخت است، اما به نظر می‌رسد مدیران دولت کمترین باوری از نارضایتی و حتی فهم ادراک مردم ندارند.

برترین‌ها – امیر عبودزاده: باور کردنش سخت است، اما به نظر می‌رسد مدیران دولت کمترین باوری از نارضایتی و حتی فهم ادراک مردم ندارند. آخرین نمونه از رفتارها و اظهاراتی که نشان می‌دهد همکاران آقای رییسی مردم و مطالبات‌شان را به شوخی می‌گیرند، صحبت‌های اخیر معاون وزیر ارتباطات است. در حالی که در ماه‌های گذشته فیلترینگ، افزایش محدودیت‌ها و کندی وحشتناک سرعت اینترنت صدای خود مسئولان را هم درآورده و حتی برخی از نمایندگان مجلس از اجرای زیرپوسیتی طرح صیانت پرده برداشته‌اند، باقری اصل، معاون زارع‌پور می‌گوید: «علت نارضایتی مردم از کیفیت اینترنت رشد شتابان تقاضاست. کیفیت پایین نیامده و آمارها این را اثبات می‌کند، اما سطح توقع مردم از سرویس‌ها افزایش یافته.»

ببخشید که می‌خواهیم نفس بکشیم آقای معاون وزیر!

این اظهارات که در فضای مجازی واکنش عصبی و تاسف‌بار کاربران را در پی داشت، گویای دو نکته است. اول این که احتمالا آقای باقری‌اصل اعتقادی به بلوغ جامعه و درک مردم از واقعیت‌ها ندارند. بالاخره فهمیدن وضعیت اینترنت که کار سختی نیست. اتفاقا در این حوزه تکنولوژی، نشان دادن سرعت اینترنت و وضعیت دسترسی به آن کار بسیار ساده و پیش‌پاافتاده‌ای است. در ماه‌های اخیر هم همه شواهد حاکی از اوضاع اسفناک سرعت اینترنت بوده و جدا از فیلترینگ گسترده، مسئولان مربوطه سرعت را هم به شدت کاهش داده‌اند. این را نمودارها نشان می‌دهد و شاید آقای باقری‌اصل با اندازه‌گیری اینترنت کشوری دیگر یا با معیار قرار دادن میانگین اینترنت ایران و کره‌جنوبی به چنین نتایج عجیبی رسیده‌اند!

البته که وقتی چنین حرف‌هایی مطرح می‌شود مخاطبان بیش از قبل می‌فهمند که چرا اینترنت ملی و فیلترینگ شدید در دستور کار است. وقتی دسترسی به اطلاعات قطع شود و زمانی که شبکه‌های اجتماعی از کار بیفتند و امکان تبادل نظرات و اطلاعات وجود نداشته باشد، آقای باقری‌اصل می‌توانند چنین ادعاها و حتی بالاتر از آن را هم مطرح کنند و کسی اعتراضی نکند. مشابه همان اتفاقی که برای رییس ایشان در سفر به روسیه و مصاحبه با راشاتودی افتاد و یک تصویر با کادر کامل جنجال به پا کرد. یا مشابه داستانی که در مورد ساخت ماهواره داشتیم و انتشار صحبت‌های طرف روسی و تعارض آن با مواضع مقامات ایرانی که می‌خواستند اعتبار ماهواره را به دانشمندان جوان کشور بدهند، به نوعی رسوایی به بار آورد. اگر اینترنت سخت و محدود و کند باشد، چنین آبروریزی‌هایی کمتر رخ می‌دهد و قابل مدیریت کردن است. همان نیتی که به نظر می‌رسد آقای باقری و دوستان‌شان در سر دارند.

ببخشید که می‌خواهیم نفس بکشیم آقای معاون وزیر!

اما نکته دوم قابل اشاره در صحبت‌های این مدیر، نگاه از بالا به پایین و شوخی با مطالبات جامعه است. این که آقای باقری می‌گویند توقعات بالا رفته چه معنی دارد. گویی مسئولان بیش از همیشه فراموش می‌کنند که نوکر مردم هستند و وظیفه‌شان خدمت کردن است. اگر مردم توقعاتی دارند، وظیفه مسئولان کشور توجه به آن و برآورده کردن نیازهاست. تازه چه توقعی؟ مردم می‌گویند در سال 2022 داشتن یکی از کندترین اینترنت‌های جهان زشت است و در شان ما نیست. مردم می‌گویند برای کسب‌وکارمان و برای ارتباطات‌مان مثل شهروندان دیگر کشورهای دنیا نیاز به سرعت قابل‌قبول اینترنت داریم و انتظار داریم ما را کودک فرض نکنید و به بهانه‌های واهی دسترسی‌هایمان را نبندید. می‌گویند این قطعی‌ها و کندی‌های مداوم پدرمان را درآورده. مردم هزینه‌ها و ریخت‌وپاش‌های مالی را در دیگر حوزه‌ها می‌بینند و توقع دارند که به زندگی‌شان رسیدگی شود. توقع دارند هر روز به بهانه آتش گرفتن حوضچه و قطع شدن کابل در کف دریا، ارتباطات‌شان قطع نشود. مردم به ستوه آمده‌اند از این که هر روز در بانک و مراکز دولتی معطل شوند و بشنوند که «سیستم قطع است». اینها رشد شتابان تقاضا نیست و توقع مردم بالا نرفته، بلکه مردم حداقل‌ها را می‌خواهند.

ببخشید که می‌خواهیم نفس بکشیم آقای معاون وزیر!

اما به نظر می‌رسد در دولت آقای رییسی بنا بر این است که به «زیاده‌خواهی مردم» بهایی داده نشود و مردم پررو نشوند. یادمان نرفته که چندی قبل خانم جمیله علم‌الهدی، همسر جناب رییسی هم گفته بودند:«اینکه در دولت سیزدهم اتفاقات ناگوارتری در حوزه عفاف و حجاب رخ می‌دهد به خاطر پیروزی‌های سیاسی بیشتری است که نظام جمهوری اسلامی در این دولت با آن رو‌به‌رو است.»

بله، گویی به نظر دولتیان اوضاع بر وفق مرداد است و پیروزی‌های بزرگ و پیشرفت‌های عجیبی اتفاق افتاده و مردم با انتقادات و درخواست‌هایشان دارند خاطر عزیزان را مکدر می‌کنند. انگار بابت زنده ماندن و درخواست آب و هوا هم باید از دوستان عذرخواهی کنیم. ببخشید که نمی‌توانیم چشم‌مان را ببندیم. ببخشید که بابت کمی اینترنت و بابت حداقل‌های معیشت و بابت آزادی‌های کوچک روزمره مصدع اوقات‌تان می‌شویم. ما را عفو کنید.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا